Gino Sancti op nr 4 beste comedy voorstelling van het jaar.
De beste comedy van 2009 (de Standaard)

1. Geloof mij! (Nigel Williams)

Han Coucke en Frank Van Erum van Gino Sancti:

GENT - 'Eén keer zijn we samen met vakantie geweest, dat was een fiasco.' Han Coucke (34) en Frank Van Erum (32), van de cabaretformatie Gino Sancti, vertellen als nooit eerder over vriendschap en vaderschap.

Zijn jullie collega's of vrienden?

Frank Van Erum: 'Door samen te werken is onze vriendschap gegroeid. Het is niet zo dat we als vrienden met Gino Sancti zijn begonnen. We kenden elkaar van het conservatorium, dat wel, en we voelden van in het begin aan dat wij een juiste combinatie vormden. Ik zag iets in Han wat ik zelf niet had en omgekeerd.'

Han Coucke: 'Als collega's zijn we vrienden geworden. Maar we zijn twee verschillende types. De onderlinge tegenstellingen die we uitvergroten op het podium, schuilen in ons en komen vaak voor in onze gesprekken.'

Zouden jullie kunnen samenleven?

Frank: 'Eigenlijk leven we al samen. Je zou eens moeten weten hoeveel uren we samen spenderen nu we toeren met ons nieuwe programma V.I.P.. We kunnen ook serieus in de clinch gaan, maar hoe verschillend we ook zijn, we verstaan elkaar goed.'

Han: 'Voor een verliefd koppel is het nooit gemakkelijk om naast elkaar op de werkvloer te staan. Ik denk dat wij makkelijker kunnen samenwerken, omdat we elkaar in het privéleven alle vrijheid gunnen.'

Frank: 'Daarom is respect misschien een beter woord dan vriendschap. Wij respecteren elkaar.'

Han: 'Toch nemen we nooit een blad voor de mond, we winden nergens doekjes om. Voor buitenstaanders lijkt het alsof we klinkende ruzie hebben, maar precies uit dergelijke discussies ontstaan onderdelen van onze voorstelling.'

Frank: 'Dat is zo. Wat wij brengen is ontstaan uit onze eigenheid, niet door samen te zitten en eens iets te bedenken.'

Lopen jullie elkaars deur plat?

Frank: 'Er zijn periodes dat we veel bij elkaar over de vloer komen. Eén keer hebben we geprobeerd om samen met vakantie te gaan, maar dat is zeer slecht afgelopen.'

Han: 'Onze vrouwen vonden het niet leuk dat wij het altijd over het werk hadden. Het kwam niet tot een echte vakantie. En we hebben toch wel af en toe een verzetje nodig.'

Is het ook daarom dat jullie geregeld andere opdrachten aanvaarden?

Frank: 'Ja, een soloproject, een televisierol. We hebben die uitstapjes nodig. Zij bevorderen achteraf de kruisbestuiving.'

Han: 'Je leert veel door met anderen samen te werken. En verder is het zo dat we nog te jong zijn om op onze lauweren te rusten. We zijn acteurs die nog veel willen doen in ons leven.'

Wat geeft de grootste kick: het publiek ontroeren of het aan het lachen brengen?

Han: 'Voor mij is dat altijd een combinatie. Humor bestaat niet zonder pijn, in elke grap is iemand een slachtoffer.'

Frank: 'De lach is duidelijker meetbaar dan de ontroering. Wij zoeken die lach graag op, we krijgen respons en spelen daarop in. Maar wij weten dat we ook stiltes moeten inbouwen. Het gevaar bestaat namelijk dat je te snel gaat spelen en dat de mensen geen tijd meer hebben om te lachen.'

Zijn jullie wel eens bang dat er niet zal worden gelachen?

Frank: 'Neen, al kende ik die schrik vroeger wel.'

Han: 'We hebben gemerkt dat hoe meer ontspannen we op het podium komen, hoe meer gelach er losbreekt. Je moet vertrouwen op de zaal. Elk publiek is anders en niet iedereen toont even vlot zijn emoties. Het is altijd zoeken naar het tempo van de toeschouwers.'

Staan jullie er wel eens bij stil dat de jeugd niet eeuwig is? Gaan jullie op je vijftigste eindelijk het repertoiretoneel spelen waarvan jullie altijd hebben gedroomd?

Frank: 'Ik verlang wel eens naar echt grote rollen, en die vergen inderdaad maturiteit. Maar afgezien daarvan denk ik dat ik op mijn vijftigste nog dezelfde stunts kan uithalen als vandaag.'

Han: 'Ik heb nooit gedroomd van repertoirerollen. De theateropleiding is daarop gericht, maar ik ben direct buiten de lijntjes gaan kleuren. Less is more, hielden mijn leraars mij voor. In hun ogen werkte ik te visueel, te breed, ik deed te veel. Wel, dat is nu mijn sterkte.'

Jullie zijn jonge papa's. Heeft het vaderschap een weerslag op het acteren?

Frank: 'Absoluut. Al is het maar dat ik moet optreden op momenten dat ik graag bij mijn kroost zou zijn. Maar het heeft ook een enorme invloed op ons cabaret: er duiken almaar meer verhalen over kinderen in onze voorstellingen op.'

Han: 'Het vaderschap heeft heel mijn leven veranderd, dus ook mijn theaterleven. Al zijn we natuurlijk altijd erg bezig geweest met de basisthema's van het bestaan. Misschien zit dat tegenwoordig meer in ons werk omdat we beter aanvoelen waarover het gaat.'

Frank: 'We weten nu beter waar de gevoeligheden van ouders liggen, dus kunnen we daar beter op inspelen. Wie geen kinderen heeft, kan zich dat niet voorstellen. En weet je wat ook fantastisch is? In een vorige show speelde ik een oud ventje, en mijn dochtertje imiteert dat nog altijd. Of toen ze mij herkende in een K3-film en door heel de bioscoop Kijk, papa! riep. Ik verzeker je, dat zijn mooie momenten.'



Nieuwsblad 15 april 2009.

 

'Met twee vinden we het leuker'
De dubbele bodems van Gino Sancti

GENT - Heeft u ook genoeg van al die stand-up comedy? Dan is V.I.P. van Gino Sancti een aanrader. Lachen kan u evenveel en u krijgt er een prachtige theatershow bovenop. Met dubbele bodems, soms letterlijk.

Televisiekijkers kennen Frank Van Erum (31) uit Thuis en Verschoten & Zoon. Han Coucke (33) draaide vier jaar mee in De kotmadam en is nu te zien in LouisLouise. Maar onder de naam Gino Sancti leveren deze acteurs samen het ene succesvolle cabaretprogramma na het andere af. We zitten in de kleedkamer na een van de eerste uitvoeringen van hun nieuwe programma V.I.P. Hun bezwete hemden hangen over stoelleuningen.

De voorstelling vergt veel van het lichaam?

Han: 'Er komt inderdaad nogal wat stuntwerk bij kijken.'

Frank: 'Ons vochtverlies heeft ook te maken met het feit dat we nog vroeg in de nieuwe tournee zitten. Over enkele maanden zullen we al veel minder zweten.'

Is er nog veel plaats voor improvisatie?

Frank: 'Tijdens sommige fragmenten niet, maar als we een confrontatie met iemand uit het publiek aangaan, moeten we wel improviseren.'

Een dik jaar stond Han solo op het podium in het veel besproken 'Racist'. Hebben jullie elkaar gemist?

Frank: 'Neen, ik was blij dat ik hem eventjes niet moest zien (lacht). Ik heb in die periode wat televisierollen vertolkt. Het is belangrijk dat we ook aparte projecten kunnen aanvatten. Dat bevordert trouwens de kruisbestuiving op het moment dat we weer eens samen op de planken staan.'

Han: 'Het verschil tussen een one-man-show en een duo-optreden is enorm. In je eentje kan je je eigen keuzes maken, maar draag je ook alleen de verantwoordelijkheid. Met twee kan je meer doen. Dialogen brengen, om maar iets te zeggen. En je kan het publiek manipuleren om nu voor het ene en dan voor het andere personage te kiezen. Dan krijg je een interessante driehoeksverhouding.'

Jullie houden vast aan het traditionele cabaret naar Nederlands model. Met een verhaallijn, liederen en ruimte voor ontroering.

Han: 'Die stijl willen wij uitpuren, omdat hij in Vlaanderen weinig of niet aan bod komt. Voor ons geen gratuite sketches, geen pogingen om te scoren met een waterval van grappen.'

En altijd is er die onderliggende laag commentaar op de samenleving. Deze keer met veel aandacht voor het milieu.

Frank: 'We hebben het vooral over bedrijven die zich een groen imago aanmeten als verkoopargument, maar in feite helemaal niet milieubewust bezig zijn.'

Han: 'Cabaret moet maatschappijkritisch zijn. We becommentariëren ons denken en doen, wij hebben het over samenleven en omgaan met gevoelens. Toch zorgen we altijd voor een humoristische invulling. Kijk, pesten op het werk is verschrikkelijk, maar als je dat op het podium doet, vindt iedereen dat supergrappig.'




Recensie V.I.P. door Wittenond.

Lees het volledige artikel: HIER



"Wij leggen onze lat veel te hoog"

Lachen en nadenken met Gino Sancti

• donderdag 09 april 2009
• Auteur: Karel Michiels

Frank van Erum en Han Coucke geven de zwaarste hersenbrekers een lichtvoetig karakter.Goedefroit Music

© GOEDEFROIT MUSIC

OUDENAARDE - Vergeet sudoku en andere breingames. Geen betere hersengymnastiek dan het cabaret van Gino Sancti. 

Getraumatiseerd door de vroege dood van hun ouders en de terreur van een kostschoolnon denken twee industriële ingenieurs het ei van Columbus te hebben gevonden. Ze richten een bedrijfje op, zoeken een mascotte en een goed doel en brengen hun buitenissige droom uiteindelijk daadwerkelijk in de praktijk.

Frank van Nerum en Han Coucke hebben opnieuw een origineel, meeslepend verhaal bedacht en uitgewerkt tot een schitterende voorstelling. Met V.I.P. (niet de afkorting die u denkt) brengt het duo nu al voor de vijfde keer een productie die alle Vlaamse comedy overstijgt, en in de afdeling cabaret alleen Kommil Foo moet laten voorgaan. Een handvol sterke, zelfs beklemmende liedjes, een reeks groteske sketches, virtuoos taalgebruik, diepzinnige beschouwingen, klassieke humor, hoogstaand acteerwerk, uitgekiend samenspel: wat kan een mens nog meer verlangen van een verheffend avondje uit?

De sfeer zit er meteen goed in. We verplaatsen ons naar het veld van een amateurvoetbalclubje waar zich heel herkenbare taferelen afspelen. Cut. Tweede setting: het weeshuis, waar twee jongens de monsterlijke Zuster Ria ten val proberen te brengen. Tien jaar later dragen beide heren een jasje en een zonnebril en spreken ze alleen nog marketingtaal. Maar ook kolenfrans, en in dat volkse taaltje beginnen ze zowaar te filosoferen.

De zoektocht naar een mascotte brengt de twee vrienden nog dichter bij de essentie der dingen, de vierde en de vijfde dimensie, de verbondenheid met de natuur en onze diepste emoties. Klinkt zwaar op de hand, maar Gino Sancti heeft genoeg genoeg lef en bravoure om ook de zwaarste hersenbrekers een lichtvoetig karakter te geven.

'Doe maar voort hoe ge bezig zijt' is een waarachtige milieuprotestsong en brengt, na de liedjes over het verdriet van een jongen op kostschool en van een ijsbeer op een smeltende schots, opnieuw een mooi moment van inzicht en bezinning. Maar de rollercoaster van Gino Sancti staat nooit lang stil. Han lanceert een hoop kussens in het publiek (vorige keren waren het pingpongballetjes en boterhammen), Frank perst zich op spectaculaire wijze uit een frigobox, en we zijn getuige van een bitse woordenstrijd tussen Osama Bin Laden en de vorige paus, beiden in licht ontbonden toestand. De slotscène maakt het verhaal mooi rond, getuigt andermaal van een grote visuele verbeeldingskracht en onderstreept de sterke inhoudelijke boodschap van de voorstelling.

V.I.P. was afgelopen voor we er erg in hadden en onze gedachten hebben geen seconde ergens anders verwijld. Kan een artiest een mooier compliment krijgen?

V.I.P. van Gino Sancti. Gezien op april in CC De Woeker, Oudenaarde. Het komende jaar te zien in heel Vlaanderen.

www.ginosancti.be